blw ile geleceğin gurmeleri (mi) yetişiyor.

Hiç bir zaman iştahlı bir insan olmadım. (emzirme dönemini saymazsak 🙂 Hatta bir dönem kilo almaya çalışmak gibi enteresan huylarım vardı. Böyle bir insanın bebekliğini sorsanız muhtemelen ‘ayy çok iştahsızdııı, hiç bişiyy yemiiyooduu‘ filan deneceğini sanırsınız ama işin aslı öyle değil. Bildiğiniz boğumları ısırılan bir bebeymişim. Yani işin özü, ne çocuğum yemiyor diye üzülmek, ne de obez olacak bu çocuk diye kahrolmak lazım. Çocuğunuzun keyfi yerindeyse gerisi boş… Peki bu çocuk az ya da çok birşeyler yiyecek ama nasıl yiyecek?

Ben Nefes doğduğundan beri hiç yeme konusunda zorlamadım onu, ne kadar isterse o kadar yedi, emdi…  Hatta  ilk doğduğu zamanlarda ağlamasını susturamayan, bana getirip ‘açç bu çocuk açç‘ diyordu emzirmem için, bense her ağladığında bunun açlık tabanlı olmadığını anlatmaya çalışıyordum 🙂 Böylece Nefes hiç ‘ağladığımda o meme bana gelir arkadaş’ mantığında bir çocuk olmadı. Hala da ağladığında istediğinin olacağından bir haber garibim 🙂

6. ayda değişen hayatlar ile başlıyor meselemiz…

Anneler ( ve şimdilerde bir çok baba) bilir. 6. ayda ek gıda denen olaya başlanıyor. Yoğurttu, kabaktı, havuçtu derken nasıl yedireceğini bilemediğinden bir bakmışşsın çocuğa lapayı yediriyorsun. E insan korkuyo tabi doğduğundan beri sıvı şeyler tüketen çocuğun eline havucu vermeye.. Hemen karıştırılıyor kitaplar, tarifler… Blw denen şey dikkatimizi çekiyor. Tanımını bilen bilir ama tekrarda fayda var ‘baby led weaning‘ nam-ı diğer ‘bebeğin kendi kendine beslenmesi’ meselesi. Ben klasik yöntemle blw yi karıştıran annlerdenim. Klasik dediysek  herşeyin rondodan geçirilerek yapıldığı püreye karşıyım. Çocuğa çiğnemeyi öğretmiyo filan diye diil, görüntü çok itici. Bulamaç gibi bir şeyi çocuğa ver, ne tat, ne zevk ne renk olsun yemekte! Sonra deki ‘çocooom brokoli yemooyooor!’ Bırak havucun turuncusunu görsün çocuk. Sonra sadece tavşan kardeşin yediği bir şey sanmasın kitaplardan öğrenip!

Bir itiraf şart tabi burda 🙂 Blw yi de öyle hunharca  (tam anlamıyla 🙂 değil kendimce  ve oldukça temiz (!) yaptığımı söylemeliyim. Başak burcuyum tabi bazı şeyler değişmiyor 🙂 Yok canım yere çöp poşeti yaymayı da denedim, mavisi bizimkinin dikkatini çekti, ne iştah kaldı ne bişiy, ona bakmaktan yemek yiyemedi. Siyahından korktu 🙂 Çöp poşetinden vazgeçtik, o dağıtıyor, biz siliyoruz… Birde buharlı temizlik makinası ile 145 °C’lık buharla üstünden geçince miss gibi oluyor yerler, hemde hijyenik merak etmeyiniz titiz anneler 😉

Dedim ya herseyi önüne bırakıp tam anlamıyla blw yapmaya hem vaktim hem sabrım pek müsade etmedi. Bir yandan kaşıkla yedirirken diğer yandan dilimleyip de verdiğimizde, bir süre sonra dilimli kısmının daha çok hoşuna gittiğini  kendisi farketti bizimki. Ama hani kaşıkla verince de lüp lüp yemesini biliyor 🙂 Lakin yiyeceği büyük parçalı şeylerse ( köfte, omlet gibi) bir ingiliz asilzadesi gibi eliyle ‘nooo’ işareti yaparken kafasını da sola çeviriyor. O zaman anlıyoruz ki kendi yemek istiyor. Parçayı yavaşça önüne bırakıyoruz 🙂

tercih

ve denemeler ardı ardına devam ediyoor. işte benim bazı ufak tecrubelerim;

  • Armut  ve şeftali yumuşaklarından seçilince çiğ olarak verilebiliyor.
  • Muz genelde elinden kaydığı için kabugunu bıçkla keserek şapka gibi cıkarın. Kabuğundan tutunca kaymıyor. Yedikçe yine bıçakla halka halka kabuğu soyabilirsiniz
  • Kabağı ve havucu haşlayınca süresini ayarlayamadığım için fazla yumuşak olabiliyor, o sebeple bunları genelde fırınladım . Patates ile birlikte harika oluyor. Rengine göre istediğini seçiyor küçük gurme…

ilk bir kaç ay için bu kadar tüyo bana yetti . Ama blw dediğiniz engin bir deniz. Okumak, deneyimlemek, paylaşmak gerek…

img_3485

img_3486
ilk deneme için 2 dişle anca bu kadar kemirilebildi.. 
havuc-blw-sonu
hiç fena değil…

blw-sonu

 

Hiç unutmam henuz 6 aylıkken eline şeftaliyi verdiğimde görenler  çok gülmüştü.

Ah ilahi Sinem çocuk tutamıyo bile nasıl karnı doyacak??

Ama işte sen o gün verme, bir ay sonra verme, o çocuk hiç kendi yemeyi öğrenemiyor ki…

Valla şu videonun sonunda o elinden habire kayan  şeftaliyi  ağzına atabiliyo ya, o surattaki mutluluğu görmek benim için herşeyden öte bi mutluluk… Bunu yapabilmek 1,5 ayımızı aldı ama başardık be arkadaş!! Şimdilerde 1 yaşını geçti ve bildiğin önüne konulan yiyecekleri tadıyo, istediği kadarını yiyor, doyduğunda bırakıyor. O yemeğini tadarken biz de kendi yemeğimizi yiyoruz. Konuşmaya tam anlamıyla başladığında masa başı sohbetlerine de ortak olacağı kesin gibi duruyor 😉

İşte bizim kızın kaşıkla ve elle başlayan blw macerasıından bir derleme de burda…

Su an bu yöntemi deneyen pek çok anne var. Bu konuda açılmış sosyal medya grupları mevcut. Çok da güzel  paylaşımları oluyor. Dedim ya bu konuda uçsuz bucaksız bilgiler var. İstediğiniz miktarda alıp güzel gurmeler yetiştirmek tamamen elinizde 😉 Sonradan gurme olacağına Nefes hanım bebeklikten gurme 😉

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s